Prawdziwa Poezja

Mówić  sumieniem czystym

 Tam gdzie twoje prawdziwe pragnienia
Wiją prawdy moc

Tam twoje życie i siła twej duszy

Wznosi gwiazdy  uroczej

urody piękna

Tak ciemność w sobie pokruszyć

By istnieć między Narodami

Które się odrodzą

Po pierwszym deszczu wiosny

Jaki na ten świat się wyleje

Podlewając nasze dusze

Uroczym aloesem ciepła

Jaki doznamy

Dla tych co zaprawdę pragną

Życia w Prawdzie

Cóż ci to są co nas oszukują

Sami się oszukują

Cóż ci to są co nas obdzierają

Sami się obnażają do swej nagości rospusty

by nie istnieć

Cóż ci to są co jedzą chleb nędzarzowi

I nie dają pochówku nieboszczykowi

Tak by dołożyć do zgrozy cierpień swoich

Nami rządzą

A nie wiedzą że są nędznymi nędzażami

Które w ciemności zagubiły

Swój chleb

Który zamieniły na własne sidła

Polsko ma

Twoja wielkość

W prawdzie twojej którą zwyciężysz

I uwierzysz stopom swoim

Którymi będziesz stąpać

Lucyfer walczy swoją

Niemocą i zginie

Wilk w lesie bez zwierzyny zdycha

I to jest jego marność do licha

w której ginie w niepamięć.

Prawda nienawidzi ciemności

widząc wilcze kości

Oświeca jego obrzydliwość

jego łakomstwa

Oświeca jego byt

Wypłaszając zwierzynę

Tak by pysk

jego zsechł mu na wieki

A cierpień

Zaznał na wieki

A taki wielki a małym robaczkiem

zginie z małymi

robaczkami

które go roztoczą

By skończyć z masonami

A miał być rząd światowy

Robaków pora

Jatka

Rekin oceanu